Het grote Lowlands 2010 verhaal

Het is begonnen, Lowlands 2010 is eindelijk daar! De deuren zijn geopend en de eerste bezoekers stromen het terrein op. Enigszins gespannen staan we in onze Lightcoach area te wachten op de eerste klant. En daar is ze al……..

Vorig jaar zat ik samen met mijn lieve vrouw Chris, haar broer PP met zijn Hieke en hun vrienden Ellen en Bart in een luxe sta caravan ongeveer 5 kilometer van het Lowlands terrein. Luxe Lowlandgangers die ’s ochtends genoten van een heerlijke douche, grasveldje, gevulde koelkast en schone wc. De laatste nacht in ons verblijf ging gepaard met een terugblik op de 17de editie en een vooruitblik naar de volgende en of we dan weer met zijn allen in de caravan zouden zitten. Met de nodige bravoure wist ik te melden dat ik in ieder geval niet zeker was van deelname aan het feestgedruis, maar wel aanwezig zou zijn als de Lightcoach. Als Bart en Ellen op deze zonovergoten eerste dag met een grote glimlach komen aangelopen is het eerste wat Bart zegt: “Ik dacht niet dat het je zou lukken, top man!”

De dagen voor Lowlands zijn redelijk relaxed. De organisatie neemt de bouw van onze area voor hun rekening, ik hoef weinig te doen. Regelmatig check ik de site van het KNMI omdat de weersvooruitzichten niet al te gunstig zijn, maar ook dat komt er steeds beter uit te zien. Mijn collega coaches bellen om vervoer af te stemmen en te vragen of ze nog wat kunnen doen. Het antwoord is steeds hetzelfde: “No thanks, heb je er al zin in?” En ja, iedereen heeft er zin in! Voor het eerst gaan we met een grote bezetting; als coaches gaan Ans, Jessica, Sylvie, Wijnand, Marten en ik zei de gek. Om de mensen te ontvangen maken we gebruik van vier lieftallige gastvrouwen; Chris, Manon, Sissy en Nina. Met maar liefst tien man reizen we op donderdag af. Manon en ik rijden in een heerlijke oude Mercedes met daarachter de Lightcoach caravan, de meiden volgen in de kekke DS3 die Citroën zo genereus ter beschikking heeft gesteld. Zoals te verwachten komen we op de beruchte dijk naar het Walibi terrein in de file terecht temidden van honderden Lowland gangers die niet kunnen wachten tot de officiële opening van 18.00 uur en al om 13.00 uur rustig in de rij staan met auto en goede zin. De jongens voor ons sparen hun accu en duwen telkens hun auto vooruit……ook handig. De jongens achter ons maken het zich gemakkelijk met het nodige bier uit hun achterbak.

Na twee uur ongeveer100 meter te hebben gereden komt het eindelijk in beweging en kunnen we ons melden bij de crew ingang.  Nu ben ik heus wel wat gewend in de dagen dat ik nog als DJ actief ben geweest en heb op menig groot festival gedraaid, op Dance Valley heb ik tien jaar mijn eigen tent gehad. Maar zoiets huge als dit heb ik in deze proporties nog niet eerder gezien! Het begint bij de crew ingang waar in snel geholpen wordt om vervolgens naar de crew camping te worden gedirigeerd waar een heus camping plan ervoor zorgt voor een goede verdeling van het terrein. Elke tien minuten een bus stopt om de medewerkers backstage een kilometer verderop te brengen. Backstage zijn er meerdere cateringplekken die allemaal alle dagen uitstekend ontbijt, lunch en dinner voedsel leveren, diverse productiekantoren en een woud aan medewerkers die keurig hun taak uitvoeren, met een lach en opgewonden om hun bijdrage te leveren aan dit geweldige evenement. Want zo voelt het wel, iedereen die ik spreek is vrolijk en ondergaat het lot van ‘werken’ met plezier want werken op zo’n event is nauwelijks werk te noemen.

We rijden het terrein op in onze flitsende bak (….zijn die flitsboetes nu voor mij of zit dit in de deal Anne?…) en zijn onder de indruk van onze Lightcoach area, wat ziet het er gaaf uit! De kleurige strandhuisjes komen in de redelijk alternatieve Lima area goed uit, de indeling en uitstraling en omheining is zoals ik afgesproken heb maar dan nog beter. Dit wordt leuk!! Na een rondje terrein gaan we terug naar de camping en doen ons best om  de meegebrachte Proscecco op te maken maar maken het niet te laat, morgen is de grote dag. Dat niet alles van een leien dakje gaat is onvermijdelijk, coach Wijnand stuurt vanuit Portugal het volgende sms’je: Dude, I fucked up. Sta nu op luchthaven in Portugal en heb me in de datum vergist……mijn vlucht ging gisteren……de eerste vlucht die ik kan pakken is op zondag….K#*! Wijnie Wijnie, wat jammer. Vooral voor jou, sessie timemanagement nodig sucker? Gelukkig hebben we in Christoph een waardige vervanger, nog nooit eerder als Lightcoach gewerkt en gelijk voor de leeuwen, of beter gezegd, de panda’s gegooid (zie ook verderop).

Als we op festivaldag één wakker worden schijnt de zon en warmt het snel op. Ik pak mijn fiets en pendel op mijn gemak richting terrein. Zodra de eerste bezoekers het terrein opkomen is de spanning in ons team voelbaar, wat zal de dag brengen? In ieder geval nieuwe t-shirts want inmiddels zijn deze via een extra delivery ook aangekomen. We worden door HOLE clothing.nl in het nieuw gestoken. Hole is een merk wat ook voor bewustwording staat, laat wat meer van jezelf zien en vandaar dat er in ieder kledingstuk een gat zit om zo letterlijk wat meer van jezelf te laten zien. Buiten dat gat is het ook nog ’s een keer kleding van goede kwaliteit en eigenwijs, net als de Lightcoach coaches……
Al snel komt de eerste klant op ons af en vraagt wat we doen. “Natuurlijk, leuk, ik wil wel even een gesprekje doen” zegt ze en verdwijnt met mij in één van de hokjes. De eerste van velen die nog zullen volgen…….want er volgen vele gesprekken. Om de beurt pakken we een klant, lopen de hokjes tegelijk allemaal vol, lopen mijn coaches met reflectieverslagen en grote glimlach op hun gezicht rond. De gastvrouwen kwijten zich uitstekend van hun taak en spreken iedereen aan die nieuwsgierig naar onze area kijkt. Want wij coaches hebben er letterlijk geen tijd voor, we coachen maar door en door. Zo rond 19.00 uur wordt het rustiger, voedertijd? Ja dus. En dat is maar goed ook, een korte tussenstand levert het aantal van ongeveer veertig gesprekken op, in vijf uur tijd is dat behoorlijk me dunkt.

Om 21.00 is de aanloop behoorlijk uitgedund en ruimen we alles langzaam op, niets los achterlaten want dat is ook Lowlands. Als je niet uitkijkt wordt alles wat los zit meegenomen. Vraag me niet waarom, het hoort er hier schijnbaar gewoon bij. Als ik de volgende ochtend terugkom is het bord met Lightcoach weg en ligt een hek in puin. De technische dienst is echter snel ter plaatse om het hek te repareren en even later komt iemand anders het bord brengen: “Ben je iets kwijt?” vraagt de beste man droog….heerlijk. Tijdens het ontbijt lezen we de Daily Paradise, op pagina 8 staat een mooi stukje over ons, geweldig!!

http://www.livexs.nl/media/daily_paradise_zaterdag_2010.php

Dag twee is een vervolg op dag één; veel leuke gesprekken, dito reacties en direct feedback. Op ons reflectieformulier vragen we namelijk wat ze van het gesprek en de area vinden. Wat heerlijk om te horen dat het zo aanslaat. Ik kan deze dag wat meer afstand nemen en ga op stap om Burning Spear te zien, een reggea band uit de jaren 80 toen ik nog menig uurtje vertoefde op deze zoete lome klanken. Wat een optreden, de zanger is in de zeventig maar staat op het podium te vlammen alsof ie vijfentwintig is, kolere zeg. In de menigte lopen we naar Manford and Sons, ook erg goed. De truc op Lowlands is om voor ruim aanvangstijd een plekje te zoeken anders sta je net als ons ergens achteraan, ineengedrukt met al die duizenden anderen die ook te laat waren. Met zijn allen zie je niet veel, maar het geluid en de vibe zijn prima. Dus ’s avonds bij Snow Patrol sta ik samen met mijn dochter Manna  (die op haar vijftiende samen met paps haar eerste grote festival meemaakt) redelijk vooraan. Nu vind ik deze band al jaren erg goed, dus ik vind het niet zo erg om een half uur vooraf er al te zijn. Ik geniet van het zuivere geluid en de fijne tracks om vervolgens na nummer vijf door Manna weer te worden meegenomen: “ik heb geen zin meer, we gaan.”  Huh? Ok……Als ik richting camping wil vertrekken loop ik langs de India tent en wordt door een onzichtbare kracht naar binnen getrokken door de lekkere tunes die daar gedraaid worden. Wie staat daar? Ach joh, Joost (van Bellen, oude makker (redactie)). En een uur later vertrek ik dan toch, moe en voldaan…..gaap.

Als ik op zondagochtend bij onze area kom zijn alle palmen letterlijk gekortwiekt, en we hadden er echt veel staan (zie foto’s). Als Katinka van de organisatie langs komt zegt ze alleen dat de pandabeer weer langs is geweest……duidelijk een terugkerend ritueel van deze blije beer! Niet alleen palmtakken zijn populair, alle opblaasmatrassen van de Vifit area gaan eraan, de grote gele aluminium afvalbakken worden naar China town gerold om dienst te doen als trommel. India rocks, de Bravo wordt op zijn kop gezet door de briljante A-Track en langzaam gaat bij mij het lampje uit. Ook vandaag hebben we weer veel mensen gecoached, met allerlei vraagstukken. Zaken zoals wat wil ik nou in mijn leven, welke studie moet ik kiezen, moet ik ontslag nemen of loonsverhoging vragen, ik ben verliefd op iemand anders maar die heeft al een vriendin, hoe krijg ik de juiste balans tussen werk en privé, ik wil een vriend, hoe ga ik om met mijn beperking (deze was trouwens redelijk heftig..). Over de breedte gezien gaan veel van de ruim honderdzestig gesprekken over het maken van keuzes, hoe doe je dat nu. De diversiteit is groot, gelukkig weet mijn team wel raad met deze vele invalshoeken en schakelt van het ene gesprek naar het andere. Overduidelijk voldoen we aan een behoefte en vullen we deze met verve, enthousiasme, inventiviteit en creativiteit in. Ik kan niet wachten tot het volgende festival. O wacht, dat is Mysteryland, over drie dagen. Joehee, tot dan!!