Via Twitter kreeg ik een oproep te zien op de Telegraaf site te zien:
“Ondernemers verhalen gevraagd”. Reguliere dienstverleners graag niet reageren want daar hebben we al genoeg van……..ben ik een reguliere dienstverlener? Dacht het effe niet! En dus heb ik gereageerd. Ik denk graag ook vooruit en dus bij deze ontvangen jullie alvast mijn inzending!

Verbinding
Wat maakt mij als coach nu bijzonder in het ondernemerschap? Ik heb iets gevonden waar ik een aantal van mijn kwaliteiten zoals zelfverzekerdheid, creativiteit en  empathie in kwijt kan, in de juiste verhouding en verbinding. Door de juiste combinatie kan ik meer, voel ik meer, zie ik meer en creëer ik meer dan voorheen in andere functies en rollen.

Waar verbinding toe kan leiden
in de afgelopen twaalf maanden:
•    is mijn concept uniek én succesvol gebleken
•    zijn meer dan 120.000 mensen ons tegengekomen op verschillende gelegenheden
•    zijn er tien coaches die zich inmiddels Lightcoach˚ mogen noemen
•    hebben we diverse producten ontwikkeld en verkocht
•    is een boekencontract afgesloten
•    staat het merk Lightcoach˚ in de markt
•    hebben we meer dan 350 mensen begeleidt op hun eigen weg
•    is het rijtje van klanten indrukwekkend te noemen
•    heb ik de meest interessantste tijd van mijn leven!

Innovatie
Ik weet het moment nog heel goed, mijn openbaring. Het was tijdens een masterclass coaching die ik volgde bij Rudy Vandamme, een bijzonder mens. Mijn idee was geboren en vanaf dat moment ben ik gaan rijden op de rare weg die het ondernemerschap is. Een weg vol met onverwachtste afslagen,  verborgen viaducten, spookrijders en wegafzettingen. Een weg die in aanbouw is, met innovatieve middelen die in het heden gelden en sommige ouderwetse toepassingen die al lang hun waarde hebben bewezen.

Start
Hoe ga je nu eigenlijk die weg bouwen? Je eigen oprit? Je kan lang en breed denken, plannen maken en weer opnieuw bespreken, maar uiteindelijk moet je een keer van start, gewoon beginnen. Ik ben begonnen met een soort garage tent die twee meter hoog is, anderhalf meter breed aan beide kanten waar net aan twee stoelen in konden, kleedje erin, bordje met een hamer de grond in gejast en klaar. “Let the games begin!”

Voortgang
Het idee sloeg aan, de tweede gig was snel geregeld en het gat was gevonden. Het beroemde gat in de markt waar elke ondernemer op zoek naar is lag gewoon daar! Jeetje, is het zo simpel? Ja dus, en toch ook weer niet. Want als je eenmaal het gat gevonden hebt moet je er ook voor zorgen dat het gat jou niet opslokt.
Want nu volgt het lastige gedeelte, sales. Verkoop je idee maar zodat je er van kan leven (lees: je rekeningen betalen). En dan hebben we gelijk de grootste beer op de weg, de zekerheid. Want wat nou als? Gelukkig heb ik een partner die meedenkt en samen hebben we besloten om door te gaan. Want wat was nou het ergste wat kon gebeuren? Dan verkopen we toch gewoon het huis….juist. Steun en klankbord in je directe omgeving is ontzettend belangrijk.

Door medestanders in de vorm van gelijkgestemde coaches te zoeken ontwikkelden we als Lightcoach˚ een duidelijke visie met een mooie missie. Zonder mijn medestanders was het een stuk lastiger geweest, dat wel. En met zijn allen samen aan iets werken is toch ook wel prettig, meerdere invalshoeken, ideeën en gedachten zorgen voor een mooie aanvulling. Finetuning van het idee, de doelgroep, de aanpak. Maar uiteindelijk is het mooie van zelfstandig ondernemerschap dat het wel mijn toko is, de richting komt vanuit mijn koker en de teerwagen bevat mijn plannen, mijn ideeën. En met mijn creativiteit aan de gang te gaan voelt heerlijk, vooral ook omdat ik weet waarover ik het heb. Mijn rugzak aan ervaringen vanuit vorige rollen neem ik mee en gebruik ze waar en wanneer ik het nodig heb. Zoiets als sales heb ik niet eerder in deze context gedaan, maar eigenlijk ook weer wel. Want door aansluiting met je klant te zoeken, goed te luisteren en vooral laten zien wat ik in huis heb aan creativiteit kom ik er ook.

Waar gaat het naar toe?
Aha, de hamvraag en wat een moeilijke vraag. Wat wil ik bereiken, op persoonlijk en zakelijk vlak? Wat geef ik terug aan de maatschappij? Ik ben ambitieus dus de sky is de limit…..over een jaar is de Lightcoach˚ de norm in Nederland.
Wat ik weet is dat niemand mij deze ervaring meer afneemt. Wat ik weet dat ik mezelf enorm aan het ontwikkelen ben op verschillende vlakken. Wat ik weet dat ik nu mezelf de kans heb gegeven om mijn dromen na te jagen en die wegen te bewandelen die mij erg blij maken……..en wat een fijn gevoel is dat!

Wat staat de komende maand op de agenda?
•    de nieuwe website komt eraan
•    nieuwe partners worden bekend gemaakt
•    het Lightcoach˚ boek staat op de planning voor najaar 2011
•    ondergetekende gaat een maand in de sneeuw zitten om het boek te schrijven……hahahaha!! Wat een leven……..

PS
Voor diegene die het nog niet weten: wat doen we nu eigenlijk?

“De Lightcoach˚ is specialist op het gebied van kort en krachtige gesprekken en andere interventies waarin we snel tot de kern komen zodat iemand verder kan op zijn eigen pad”

Een nieuwe workshop in de schappen van de Lightcoach:

KEUZES MAKEN DOE JE ZO!!

Een 4 uur durende workshop voor jongeren; hoofddoel van deze vier uur durende workshop is inzicht krijgen in hoe je tot de juiste keuze komt. Deze besluitvorming neem je mee in je verdere loopbaan!

Samen met de Lightcoaches kijk je naar jouw mogelijkheden waardoor je geïnspireerd en gemotiveerd raakt en zicht krijgt op wat je dromen voor jouw toekomst zijn. Ieder mens is uniek met al zijn kwaliteiten. Zo heb jij ook kwaliteiten: gebruik jij ze en weet je ze ook te benoemen? Door meer over jezelf te weten te komen, krijg je meer zelfvertrouwen en ben je gemotiveerder. Hierdoor ben je in staat om een bewustere (studie)keuze te maken

Deze training is een diepere uitwerking van de eigenzinnige methodiek van de Lightcoach. Daar waar de Lightcoach slechts een half uur nodig heeft om tot de kern te komen gaat deze training verder. Aan het einde van de training staan een aantal Lightcoaches klaar om in korte sessies één op één nog even persoonlijk aandacht te geven.

De Lightcoaches staan in het hier en nu, dicht bij de doelgroep en hebben een praktische, pragmatische en eigentijdse aanpak.

Het is begonnen, Lowlands 2010 is eindelijk daar! De deuren zijn geopend en de eerste bezoekers stromen het terrein op. Enigszins gespannen staan we in onze Lightcoach area te wachten op de eerste klant. En daar is ze al……..

Vorig jaar zat ik samen met mijn lieve vrouw Chris, haar broer PP met zijn Hieke en hun vrienden Ellen en Bart in een luxe sta caravan ongeveer 5 kilometer van het Lowlands terrein. Luxe Lowlandgangers die ’s ochtends genoten van een heerlijke douche, grasveldje, gevulde koelkast en schone wc. De laatste nacht in ons verblijf ging gepaard met een terugblik op de 17de editie en een vooruitblik naar de volgende en of we dan weer met zijn allen in de caravan zouden zitten. Met de nodige bravoure wist ik te melden dat ik in ieder geval niet zeker was van deelname aan het feestgedruis, maar wel aanwezig zou zijn als de Lightcoach. Als Bart en Ellen op deze zonovergoten eerste dag met een grote glimlach komen aangelopen is het eerste wat Bart zegt: “Ik dacht niet dat het je zou lukken, top man!”

De dagen voor Lowlands zijn redelijk relaxed. De organisatie neemt de bouw van onze area voor hun rekening, ik hoef weinig te doen. Regelmatig check ik de site van het KNMI omdat de weersvooruitzichten niet al te gunstig zijn, maar ook dat komt er steeds beter uit te zien. Mijn collega coaches bellen om vervoer af te stemmen en te vragen of ze nog wat kunnen doen. Het antwoord is steeds hetzelfde: “No thanks, heb je er al zin in?” En ja, iedereen heeft er zin in! Voor het eerst gaan we met een grote bezetting; als coaches gaan Ans, Jessica, Sylvie, Wijnand, Marten en ik zei de gek. Om de mensen te ontvangen maken we gebruik van vier lieftallige gastvrouwen; Chris, Manon, Sissy en Nina. Met maar liefst tien man reizen we op donderdag af. Manon en ik rijden in een heerlijke oude Mercedes met daarachter de Lightcoach caravan, de meiden volgen in de kekke DS3 die Citroën zo genereus ter beschikking heeft gesteld. Zoals te verwachten komen we op de beruchte dijk naar het Walibi terrein in de file terecht temidden van honderden Lowland gangers die niet kunnen wachten tot de officiële opening van 18.00 uur en al om 13.00 uur rustig in de rij staan met auto en goede zin. De jongens voor ons sparen hun accu en duwen telkens hun auto vooruit……ook handig. De jongens achter ons maken het zich gemakkelijk met het nodige bier uit hun achterbak.

Na twee uur ongeveer100 meter te hebben gereden komt het eindelijk in beweging en kunnen we ons melden bij de crew ingang.  Nu ben ik heus wel wat gewend in de dagen dat ik nog als DJ actief ben geweest en heb op menig groot festival gedraaid, op Dance Valley heb ik tien jaar mijn eigen tent gehad. Maar zoiets huge als dit heb ik in deze proporties nog niet eerder gezien! Het begint bij de crew ingang waar in snel geholpen wordt om vervolgens naar de crew camping te worden gedirigeerd waar een heus camping plan ervoor zorgt voor een goede verdeling van het terrein. Elke tien minuten een bus stopt om de medewerkers backstage een kilometer verderop te brengen. Backstage zijn er meerdere cateringplekken die allemaal alle dagen uitstekend ontbijt, lunch en dinner voedsel leveren, diverse productiekantoren en een woud aan medewerkers die keurig hun taak uitvoeren, met een lach en opgewonden om hun bijdrage te leveren aan dit geweldige evenement. Want zo voelt het wel, iedereen die ik spreek is vrolijk en ondergaat het lot van ‘werken’ met plezier want werken op zo’n event is nauwelijks werk te noemen.

We rijden het terrein op in onze flitsende bak (….zijn die flitsboetes nu voor mij of zit dit in de deal Anne?…) en zijn onder de indruk van onze Lightcoach area, wat ziet het er gaaf uit! De kleurige strandhuisjes komen in de redelijk alternatieve Lima area goed uit, de indeling en uitstraling en omheining is zoals ik afgesproken heb maar dan nog beter. Dit wordt leuk!! Na een rondje terrein gaan we terug naar de camping en doen ons best om  de meegebrachte Proscecco op te maken maar maken het niet te laat, morgen is de grote dag. Dat niet alles van een leien dakje gaat is onvermijdelijk, coach Wijnand stuurt vanuit Portugal het volgende sms’je: Dude, I fucked up. Sta nu op luchthaven in Portugal en heb me in de datum vergist……mijn vlucht ging gisteren……de eerste vlucht die ik kan pakken is op zondag….K#*! Wijnie Wijnie, wat jammer. Vooral voor jou, sessie timemanagement nodig sucker? Gelukkig hebben we in Christoph een waardige vervanger, nog nooit eerder als Lightcoach gewerkt en gelijk voor de leeuwen, of beter gezegd, de panda’s gegooid (zie ook verderop).

Als we op festivaldag één wakker worden schijnt de zon en warmt het snel op. Ik pak mijn fiets en pendel op mijn gemak richting terrein. Zodra de eerste bezoekers het terrein opkomen is de spanning in ons team voelbaar, wat zal de dag brengen? In ieder geval nieuwe t-shirts want inmiddels zijn deze via een extra delivery ook aangekomen. We worden door HOLE clothing.nl in het nieuw gestoken. Hole is een merk wat ook voor bewustwording staat, laat wat meer van jezelf zien en vandaar dat er in ieder kledingstuk een gat zit om zo letterlijk wat meer van jezelf te laten zien. Buiten dat gat is het ook nog ’s een keer kleding van goede kwaliteit en eigenwijs, net als de Lightcoach coaches……
Al snel komt de eerste klant op ons af en vraagt wat we doen. “Natuurlijk, leuk, ik wil wel even een gesprekje doen” zegt ze en verdwijnt met mij in één van de hokjes. De eerste van velen die nog zullen volgen…….want er volgen vele gesprekken. Om de beurt pakken we een klant, lopen de hokjes tegelijk allemaal vol, lopen mijn coaches met reflectieverslagen en grote glimlach op hun gezicht rond. De gastvrouwen kwijten zich uitstekend van hun taak en spreken iedereen aan die nieuwsgierig naar onze area kijkt. Want wij coaches hebben er letterlijk geen tijd voor, we coachen maar door en door. Zo rond 19.00 uur wordt het rustiger, voedertijd? Ja dus. En dat is maar goed ook, een korte tussenstand levert het aantal van ongeveer veertig gesprekken op, in vijf uur tijd is dat behoorlijk me dunkt.

Om 21.00 is de aanloop behoorlijk uitgedund en ruimen we alles langzaam op, niets los achterlaten want dat is ook Lowlands. Als je niet uitkijkt wordt alles wat los zit meegenomen. Vraag me niet waarom, het hoort er hier schijnbaar gewoon bij. Als ik de volgende ochtend terugkom is het bord met Lightcoach weg en ligt een hek in puin. De technische dienst is echter snel ter plaatse om het hek te repareren en even later komt iemand anders het bord brengen: “Ben je iets kwijt?” vraagt de beste man droog….heerlijk. Tijdens het ontbijt lezen we de Daily Paradise, op pagina 8 staat een mooi stukje over ons, geweldig!!

http://www.livexs.nl/media/daily_paradise_zaterdag_2010.php

Dag twee is een vervolg op dag één; veel leuke gesprekken, dito reacties en direct feedback. Op ons reflectieformulier vragen we namelijk wat ze van het gesprek en de area vinden. Wat heerlijk om te horen dat het zo aanslaat. Ik kan deze dag wat meer afstand nemen en ga op stap om Burning Spear te zien, een reggea band uit de jaren 80 toen ik nog menig uurtje vertoefde op deze zoete lome klanken. Wat een optreden, de zanger is in de zeventig maar staat op het podium te vlammen alsof ie vijfentwintig is, kolere zeg. In de menigte lopen we naar Manford and Sons, ook erg goed. De truc op Lowlands is om voor ruim aanvangstijd een plekje te zoeken anders sta je net als ons ergens achteraan, ineengedrukt met al die duizenden anderen die ook te laat waren. Met zijn allen zie je niet veel, maar het geluid en de vibe zijn prima. Dus ’s avonds bij Snow Patrol sta ik samen met mijn dochter Manna  (die op haar vijftiende samen met paps haar eerste grote festival meemaakt) redelijk vooraan. Nu vind ik deze band al jaren erg goed, dus ik vind het niet zo erg om een half uur vooraf er al te zijn. Ik geniet van het zuivere geluid en de fijne tracks om vervolgens na nummer vijf door Manna weer te worden meegenomen: “ik heb geen zin meer, we gaan.”  Huh? Ok……Als ik richting camping wil vertrekken loop ik langs de India tent en wordt door een onzichtbare kracht naar binnen getrokken door de lekkere tunes die daar gedraaid worden. Wie staat daar? Ach joh, Joost (van Bellen, oude makker (redactie)). En een uur later vertrek ik dan toch, moe en voldaan…..gaap.

Als ik op zondagochtend bij onze area kom zijn alle palmen letterlijk gekortwiekt, en we hadden er echt veel staan (zie foto’s). Als Katinka van de organisatie langs komt zegt ze alleen dat de pandabeer weer langs is geweest……duidelijk een terugkerend ritueel van deze blije beer! Niet alleen palmtakken zijn populair, alle opblaasmatrassen van de Vifit area gaan eraan, de grote gele aluminium afvalbakken worden naar China town gerold om dienst te doen als trommel. India rocks, de Bravo wordt op zijn kop gezet door de briljante A-Track en langzaam gaat bij mij het lampje uit. Ook vandaag hebben we weer veel mensen gecoached, met allerlei vraagstukken. Zaken zoals wat wil ik nou in mijn leven, welke studie moet ik kiezen, moet ik ontslag nemen of loonsverhoging vragen, ik ben verliefd op iemand anders maar die heeft al een vriendin, hoe krijg ik de juiste balans tussen werk en privé, ik wil een vriend, hoe ga ik om met mijn beperking (deze was trouwens redelijk heftig..). Over de breedte gezien gaan veel van de ruim honderdzestig gesprekken over het maken van keuzes, hoe doe je dat nu. De diversiteit is groot, gelukkig weet mijn team wel raad met deze vele invalshoeken en schakelt van het ene gesprek naar het andere. Overduidelijk voldoen we aan een behoefte en vullen we deze met verve, enthousiasme, inventiviteit en creativiteit in. Ik kan niet wachten tot het volgende festival. O wacht, dat is Mysteryland, over drie dagen. Joehee, tot dan!!

In die tijd was ik samen met mijn lieve Chris ook bezig met mijn website, vormgeving enzo. Voor de frontpage had ik een foto in mijn hoofd, en daarvoor had ik Caroline in de hand genomen om deze te maken. Als opvulling had ik wat boeken meegenomen, waaronder Marijn. Op de uiteindelijke zwart-wit foto had ze (toeval?) alleen het boek van Huub in kleur uitgelicht. Terwijl ik via mijn vrienden van 2YOY een ontmoeting met Huub probeerde te regelen kreeg ik niet veel later het volgende mailtje:
”Mooi plaatje op je homepage. Mijn boek staat er mooi bij.
Laat je me weten als je een idee hebt om wat moois samen met het boek te doen.
groet, en plezier, Huub”.
Je kan me veel wijsmaken maar op deze manier benaderd worden is……..hmmmm, hoe zal ik het omschrijven, vet?? Ik ben naar de opening van zijn nieuwe pand aan de Bloemgracht gegaan en heb daar een zeer geanimeerd gesprek gehad. Tijdens het gesprek bleek dat hij en Peter, een TalentFirst collega coach wiens vrouw Antoinette later op het gezellige All is One festival in de coachcaravan kwam voor een goed gesprek, maar al te bekend waren met een goede DJ van weleer, Ambient Daan. Altijd leuk om herkend en erkend te worden!

Vanaf die tijd volgen we elkaar, komen elkaar hier en daar tegen. Huub twitterde recent dat hij wat handjes nodig had, toevallig was ik vrij. Deze week twitterde ik voor hulp bij het zoeken van een kledingsponsor, Huub legt vervolgens het contact en een dag later sluit ik een deal met Daan Verwiel van het merk Hole.

Hole staat voor het laten zien van jezelf, eigenwijs en tegendraads, kwaliteit met net iets anders. Goh, toevallig waar wij als Lightcoach ook voor staan. Ik hoef toch niet uit te leggen waar dit stukje over gaat toevallig???

Ja en nee, toeval bestaat en toch ook weer niet. Je kan namelijk wel door eigen handelen je toevalligheden zien en daar werk van maken. Mijn advies: kijk, voel en proef vooral goed om je heen!

De laatste dagen zijn by the way erg interessant. In de laatste Lightcoach meeting heb ik ook de proppers uitgenodigd. Jaja, ik werk met proppers, met een goede reden. Aangezien coaching op festivals nieuw is, en überhaupt coaching niet bij iedereen bekend is wat het nu precies inhoudt en voor je kan betekenen is het handig om mensen af te vangen en ze uitleg te geven. Bovendien lopen de proppers met flyers rond, net echt! Eén van de proppers, net 19 en in onze doelgroep bivakerend, komt (uitgevallen en wel, nog interessanter dus) van de school voor journalistiek en biedt spontaan haar diensten aan op het gebied van persgerelateerde zaken……goed bezig Sissy! Oja, ik zal je vader nog benaderen voor drukwerk enzo…….

De laatste weken heb ik driftig heen en weer gemaild met Anne Lobbes, PR directeur van Citroën Nederland. Ergens een paar maanden geleden zie ik een mooie reclame voorbij komen, de DS3, anti retro. En dat zijn wij als coaches ook, we kijken niet naar het verleden maar in het hier en nu, CU Now!! Wat een mooie toevalligheid, en aangezien ik erg graag in mooie auto’s rij zie ik gelijk een kans. Puntje bij paaltje, de hele maand augustus stelt Citroën een kekke DS3 ter beschikking om de festivals af te gaan, ik heb Anne leren kennen via oud collega Charl de Veer.

Ondertussen komen de verzoeken tot aansluiting bij de Lightcoach steeds meer binnen (ps: meld je aan!!) en zo heb ik met Ied en Marielle een goed gesprek op de burelen van de HvA, de Hogeschool van Amsterdam. Daar waar Ied in eerste instantie enige scepsisch mijn methodiek beoordeeld, wordt Marielle steeds enthousiaster en ook Ied ziet heil in het concept. Dank Ied en Marielle! Renata komt speciaal uit Groningen rijden om verhaal te halen in Halfweg, Rogier tuft steeds vaker vanuit Amersfoort richting Randstad (gelukkig weet hij goed zijn telefoon te gebruiken….) en met Ronald heb ik een zéér geanimeerd gesprek in Almere gehad. Mooie mensen……

Via mijn mailbox zie ik dat er spontaan allemaal nieuwe mensen mij vinden op mijn http://twitter.com/DaanLightcoach account, wat is daar nu aan hand? Via de profielen kom ik erachter dat er wat van de Lightcoach op de frontpage van Lowlands is gepubliceerd, kicken! Met dank aan Lyoni, dorpsgenoot en verantwoordelijk voor de randprogrammering van Lowlands, en aan Sjoerd voor het leggen van het contact.

Samen met mijn charmante vrouw willen wij wel even een dansje wagen in de nieuwste club van Amsterdam, AIR. John Digweed, een wereldberoemde DJ uit Engeland, laat daar zijn kunsten zien. Wij houden wel van zijn muziek, en van bekende DJ’s Nu houden wij niet van in de rij staan en dus heb ik via de eigenaren van de club kaarten geregeld. Thanx Sjoerd, en de volgende squash sessie laat ik je wel weer winnen, nu al 2 bedankjes……….Met de kaarten langs de rij buiten, en langs de rij binnen. Omdat Digweed draait is het druk op de dansvloer, en druk bij de bar. Niet getreurd, we komen in de VIP area net naast de dansvloer terecht, met genoeg ruimte om te bewegen en nog mooier, aan een tafel met genoeg drankjes en belangrijker; een fles vodka die maar niet opgaat omdat ie telkens vervangen wordt. Oja, en nog maar een keer gefeliciteerd Reina!

We besluiten om 03.00 weg te gaan, om vervolgens op onze hippe Willem H. scooter (nee, Willem ken ik dan niet..) richting Ruigoord te crossen. Ook daar komen we zo binnen, hebben we veel lol en zien we de zon opkomen…….Tussen neus en lippen door krijgen we het telefoonnummer van iemand die wellicht een slaapplaats heeft op Ibiza, en ja hoor, geregeld! Dank aan Sue Ann, op naar Ans op Ibiza! Natuurlijk zijn drie dagen zoals wij hem gepland hebben erg decadent en kort maar om dan maar gelijk geld weg te gooien is niet verstandig.De dinsdag, als we arriveren, is één van de beste dagen op dit schitterende eiland. Dan komen de top DJ’s ingevlogen nadat ze de in alle uithoeken van de wereld de weekend festivals af hebben gelopen. Onze eigen Armin van Buuren heeft in Amnesia zijn eigenste avond en laat onze Bas, voormalig partner in Wooferland, toevallig voor zijn platenmaatschappij werken en gastenlijst regelen, dank Bas. Lekker hoor, weer geen rij!

Als klap op de vuurpijl hebben we nu besloten om in september een Lightcoach event te gaan organiseren, een netwerk meeting met alle mensen die ik een warm hart toedraag met de bedoeling elkaar beter te leren kennen onder het genot van een hapje en een drankje, demonstratie sessies en hopelijk veel lol. Ik hou jullie hiervan op de hoogte. En ik dacht nog dat ik niet goed was……in netwerken…….maak gebruik van je netwerk! Maar zorg voor een juiste balans, het is geven en nemen, debet en credit, zorg ervoor dat je niet in het rood te staan komt! Aan allen hierboven vermeld, je bent van harte welkom in september om met ons te toosten. Trouwens, een ieder die er graag bij wil zijn is welkom!

Donderdag 10 juni stond al een tijdje met grote rode onderstreepte letters in mijn agenda: de Lightcoach op de late beslissersdag van de TU Eindhoven. Op deze dag krijgen middelbare scholieren de kans om alsnog informatie te vergaren over de te kiezen studie. Als experiment heeft de organisatie van deze dag ons ingehuurd om de jongeren verder te helpen in het maken van hun keuze. Voor ons een erge BIG DEAL!! Opgewekt togen we met maar liefst vier coaches om 06.45 richting Eindhoven, bepakt en bezakt o.a. met de mooie nieuwe beachvlaggen.

Ruim op tijd arriveerden we zodat we even sfeer konden proeven. Al snel arriveerden de eerste belangstellenden, deze gingen pontificaal in onze stoelen zitten zonder zich te bekommeren waar ze nu eigenlijk zaten, typisch voor de doelgroep. Wel leuk, de eerste kenmerken dienen zich gelijk aan: onstuimig, vindingrijk. Sylvie gaat naast iemand zitten en begint een gesprek, ik volg haar goede voorbeeld en al snel zitten we allevier te coachen. Natuurlijk gaan de gesprekken over de studiekeuze, daar zitten we voor. Maar de kwetsbaarheid en onzekerheid spat van deze mooie mensen af. Hoe maak ik nu mijn keuze? Ik wil graag gelukkig zijn, ik moet nu een keuze maken, hoe maak je een keuze als je niet eens weet wie je bent, wat past bij mij, niet weer dezelfde fout maken, kan je de consequentie van je keuze overzien?

In een tijdsbestek van 2 uur, tussendoor lopen de jongeren even rond, coachen we een behoorlijk aantal, ieder met zijn eigen invalshoek maar vooral des Lightcoach’s: kort en krachtig. Ans verdwijnt regelmatig naar de achterzijde om een oefening te doen, Sylvie en Jessica nemen de tijd en ik knal er doorheen. Mijn laatste klantje is gelijk mijn mooiste: na veel twijfel welke studie ze nu moet kiezen (de een is veilig maar saai, de ander interessant maar eng) doen we een oefening en kijkt ze me stralend aan bij het afscheid; haar keuze is gemaakt.

We krijgen van de organisatie al direct mooie feedback; het is erg goed bevallen, sommige hadden de aankondiging op de website gelezen en kwamen zelfs speciaal voor ons!

Zelfs de files naar huis doen ons niks, het is een prachtige dag geweest.

Het is dauwtrappen in Oldenzaal op deze koude donderdag ochtend, Hemelvaartdag.

Voor het eerst is de coachcaravan op locatie, een bijzondere gebeurtenis die ik de avond ervoor stilletjes in mijn eentje vier door in de caravan een lekker rood wijntje open te maken om vervolgens op mijn telefoon zo rond 00.30 uur De Wereld Draait Door te kijken. Ik moet zeggen, de caravan, hoe klein ook, slaapt heerlijk en ik slaap dan ook door alle dauwtrappers heen.

Het festival is klein van opzet en Manfred Geisink, de organisator, bespreekt zijn twijfels over de bereidwilligheid tot coaching van de Twentse jeugd, die in zijn ogen toch anders is dan bij ons in het Westen. Ongetwijfeld, zij zijn kampioen en wij niet, maar dat terzijde.

De dag begint met motregen en dronken pubers. Hmm, is dat nu mijn doelgroep? Hoe benaderbaar zijn ze op dit moment? Toch duurt het niet lang of de eerste nieuwsgierigen dienen zich aan. En complimenten voor de jongeren, het zijn toch zij die de eerste stap nemen en zich door mede Lightcoach Jessica en mij laten coachen!

De gesprekken gaan over onzekerheid in werk en relatie, over eindexamen doen, pesten, de druk van ouders en omgeving, hoogsensitiviteit en perfectionisme samen, voldoen aan het verwachtingspatroon, verwachtingsmanagement en de drang om te proeven aan het ‘echte’ leven maar ook over de eind dertigerstip, relaties, kinderen, ondernemersadvies en uiteindelijk dat een deur verder de bessen jus en bacardi cola net even iets goedkoper zijn dan hier op het festival. Het stelletje wat op het einde van de dag, na waarschijnlijk teveel drank en aandacht van anderen, ruzie met elkaar kreeg naast onze caravan lieten we maar gaan. Loslaten…….je kan niet alles willen……..

Wat maakt het nu zo bijzonder? We staan op een plek die je eigenlijk niet verwacht. De mensen die op ons afkomen vragen wat we doen, en als we uitleggen wat we eigenlijk doen vindt iedereen het apart, leuk, interessant, uniek. En wat het nog bijzonderder maakt is wat ik voor ogen had een jaar geleden steeds meer body krijgt, steeds waardevoller wordt. 

Al met al hebben Jessica en ik vele gesprekken gevoerd, informatie en advies gegeven en dat alles met een grote glimlach op ons gezicht omdat dit is waar we het voor doen! Het levert aan beide kanten wat op; de klanten zijn blij omdat ze een luisterend oor hadden, verder zijn gekomen, bevestiging hebben gekregen door inzicht en tips. Wij zijn blij omdat we ons ding hebben gedaan. Voldaan vliegt al reflecterend en genietend de lange weg naar huis
met een slakkengangetje van 80 km per uur zo voorbij. Op naar de volgende gig!

De jeugd heeft de toekomst, hier geloof ik heilig in. Maar helaas krijgen ze lang niet altijd het goede voorbeeld, krijgen ze vaak niet waar ze recht op hebben. Het is zelfs zo dat ze behoorlijk individualistisch zijn, sociaal passief, hedonistisch, plat en oppervlakkig. Hun blik is gericht op uiterlijkheden; goed voelen en plezier hebben in de huidige belevingsmaatschappij zorgt voor een ultralicht zingevingskader.  Klaarblijkelijk zonder veel  duidelijke kaders en beperkingen leiden ze een losbandig leven. Hun fatalisme, escapisme en richtingloosheid heeft als gevolg dat de uitval op VMBO, HBO en universiteiten enorm is. Hoe moet dat straks, als zij aan de macht komen?? 

Het klinkt inktzwart, en ik ben niet de enige die dit signaleert en zich hier zorgen over maakt. Ik begon met wat ik belangrijk vind en wat ik te bieden heb. Ik vind het belangrijk om te investeren in de toekomst, en dat is onze jeugd. Ik vind het ook erg belangrijk om te zien dat wat ik doe effect heeft, duurzaam effect. Daarom sta ik met mijn Lightcoaches op de plekken waar deze jongeren komen. Wij denken de juiste toon te raken bij onze toekomstige leiders door ze tools en handvatten te geven zich staande te houden in deze hectische periode. Wij gaan voor een duurzaam effect en houden vinger aan de pols door een subtiel systeem van simpelweg in contact komen en in contact blijven. Een mooie term vind ik altijd nog: “Resultaten behaald in het verleden zijn geen garantie voor de toekomst, in het verleden behaalde resultaten zijn geen garantie voor een betere samenleving.” En gezien het zooitje wat wij onderhand ervan maken is dat misschien maar beter ook……

MasterPeace is een initiatief dat in 2014 moet uitmonden in het grootste en meest hartverwarmende vredesconcert ooit! Aan de voet van de piramides in Egypte zullen muzikanten uit conflictgebieden met elkaar musiceren om te laten zien dat je door middel van muziek een brug kunt slaan. Kaarten voor dit concert zijn niet te koop, maar enkel te verdienen door je in te zetten voor vrede. Initiatiefnemer van MasterPeace is Ilco van der Linde, die eerder Bevrijdingspop en Dance4Life oprichtte (www.ilcovanderlinde.nl)

Tot 2014 wil MasterPeace 20 miljoen mensen mobiliseren om de 14 meest verwoestende conflicten in de wereld te omarmen. Hiertoe zal een “Wave of Reconciliation” plaats vinden en een 2.0 webplatform worden opgericht.

De ondertitel van MasterPeace is: Creating peace. Together. De onderliggende vraag zal telkens zijn: Wat kan ik doen om bij te dragen aan vrede? Op 5 mei vindt de pre-launch van MasterPeace plaats op Bevrijdingspop in Haarlem. Hier zal MasterPeace zich voor het eerst laten zien. Het logo wordt gepresenteerd, er wordt gecollecteerd en op de podia door MasterPeace meegeprogrammeerd. Onderdeel hiervan zijn vijf verschillende tenten, waar verschillende programma’s plaatsvinden. In één daarvan komt de PeaceExperience.

Wat een mooi initiatief. Ik ben al langer een hippie, maar dan wel een met beide benen in de huidige maatschappij. Ook ik had een dikke baan, met dikke lease auto onder mijn kont. En ook ik ben niet vies van geld, en koop mijn geweten af door te geven aan goede doelen….of meen ik dit? Een tijd lang ben ik vegetarier geweest en geweld is echt niet mij ding…. maar goed dat ik 1.90  lang en 100 kg ben, ik boezem redelijk wat ontzag in. Maar ook het maatschappelijk belang van hoe we met elkaar omgaan doet me wat. Ik kan me mateloos irriteren aan hoe onze maatschappij er tegenwoordig uitziet, met veel geweld explosies, berovingen, achteloosheid en desinteresse. Nou kan je lang zeuren over hoe het vroegah was maar daar heeft niemand wat aan. Beter is om zelf in aktie te komen en je steentje bij te dragen. Ik doe dat op 5 mei, en door het jaar heen nog meer. Ik doe dat door in de Medezeggenschapsraad van de basisschool van mijn zoon zitting te nemen. Ik doe wat. Ik weet eigenlijk ook wel zeker dat ik coach ben om mijn bijdrage te leveren. En dan is het maar zo dat ik geen Greenpeace warrior ben (zoals ik wel vaak heb gedroomd), geen arts zonder grens in donker Afrika, geen soldaat in Afganistan, ik doe wat in mijn bereik lig. Ik coach.

Wat doe jij?